prabhā प्रभा

Definition: प्रभा 1 Light, splendour, lustre, effulgence, radiance; प्रभास्मि शशिसूर्ययोः Bg.7.8; प्रभा पतङ्गस्य R.2.15,31; 6.18; Ṛs.1.2; Me.49; दृष्टस्त्वं प्रभया गोप्या युक्तो वृन्दावने वने Brahmavaivasvata P. -2 A ray of light. -3 The shadow of the sun on a sun-dial. -4 An epithet of Durgā; प्रभा प्रभानशीलत्वात् Devī. P. -5 Name of the city of Kubera. -6 Name of an Apsaras. -Comp. -करः 1 the sun; प्रसन्नत्वात् प्रभाकरः R.1.74. -2 the moon. -3 fire. -4 the ocean. -5 an epithet of Śiva. -6 Name of a learned writer, the founder of a school of Mīmāṁsā philosophy called after him. -7 A gem (पद्मराग); Rām.2.114.1. -कीटः a fire-fly. -तरल a. tremulously radiant; न प्रभातरलं ज्योतिरुदेति वसुधातलात् Ś.1.25. -पल्लवित a. overspread or glowing with lustre; प्रभा- पल्लवितेनासौ करोति मणिना खगः (अवतंसकम्); V.5.3. -प्रभुः the sun; दृष्टदृग्भिर्दुरालोकं प्रभयेव प्रभाप्रभुम् (व्यलोकत) N.17. 25. -प्ररोहः a ray or flash of light. -भिद् a. brilliant, shining; शक्रधनुः प्रभाभिदः Ki.16.58. -मण्डलम् a circle or halo of light; स्फुरत्प्रभामण्डलया चकाशे Ku.1.24;6.4; R.3.6;14.14. -लेपिन् a. covered with lustre, emitting lustre; प्रभालेपी नायं हरिहतमृगस्यामिषलवः V.4.62.


Dictionary: Apte
Literary Sources:
Synonyms:
Wikipedia: