kīrtiḥ कीर्तिः

Definition: कीर्तिः f. [कॄत्-क्तिन्] 1 Fame, renown, glory; इह कीर्तिमवाप्नोति Ms.2.9; वंशस्य कर्तारमनन्तकीर्तिम् R.2.64; स्रोतोमूर्त्या भुवि परिणतां रन्तिदेवस्य कीर्तिम् Me.47. For an interesting distinction between कीर्तिः and यशस् cf. खङ्गादिप्रभवा कीर्तिर्विद्यादिप्रभवं यशः -2 Favour, approbation. -3 Dirt, mud. -4 Extension, expansion. -5 Light, lustre, splendour. -6 Sound. -7 Mention, speech, report. -Comp. -भाज् a. famous, celebrated, renowned. (-m.) an epithet of Droṇa, the military preceptor of the Kauravas and Pāṇḍavas. -शेषः survival or remaining behind only in fame, leaving nothing behind but fame i. e. death; cf. नामशेष, आलेख्यशेष; सरसीव कीर्तिशेषं गतवति भुवि विक्रमादित्ये Vās. -स्तम्भः a column of fame; B. R.


Dictionary: Apte
Literary Sources:
Synonyms:
Wikipedia: